Τα παρακάτω videos αποτελούν τα τρία μέρη της ομιλίας που έδωσε Richard Stallman ως προσκεκλημένος του DLN στα πλαίσια του BFEST.
Stallman: Copyright vs Community (part 1)
Stallman: Copyright vs Community (part 2)
Stallman: Copyright vs Community (part 3)
Ο Richard M. Stallman (RMS) είναι Αμερικανός προγραμματιστής και ακτιβιστής, διάσημος για τη δράση του σχετικά τις ψηφιακές ελευθερίες. Ήταν αυτός που τον Σεπτέμβρη του 1983 ξεκίνησε το εγχείρημα του λειτουργικού συστήματος GNU, επινοώντας την έννοια του copyleft, και που τον Οκτώβρη του 1985 ίδρυσε το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation), δίνοντας το έναυσμα για τη γέννηση του παγκόσμιου κινήματος του ελεύθερου λογισμικού. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ως σήμερα, ο RMS συνεχίζει ακούραστα τη δημόσια δράση του για την υποστήριξη του κινήματος και για την υπεράσπιση των ψηφιακών ελευθεριών.
DLN: Ας αρχίσουμε με μία κλασική ερώτηση. Υπάρχει μία σε μάκρος συζήτηση για το αν είναι κατάλληλο να χρησιμοποιείται ο όρος “ελεύθερο” σε σχέση με το ελεύθερο λογισμικό. Τελικά, τι σημαίνει η λέξη “ελεύθερο” και γιατί είναι τόσο σημαντικό να χρησιμοποιείται αντί του προσδιορισμού “λογισμικό ανοιχτού κώδικα”, όταν αναφερόμαστε στο κίνημα ελεύθερου λογισμικού;
RMS: Το ελεύθερο λογισμικό έχει να κάνει με την ελευθερία. Ελεύθερο λογισμικό σημαίνει λογισμικό που σέβεται την ελευθερία σου. Πιο συγκεκριμένα, ελεύθερο είναι το λογισμικό που σου δίνει τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες:
(0) Την ελευθερία να τρέχεις το πρόγραμμα λογισμικού όπως επιθυμείς.
(1) Την ελευθερία να μελετάς και να τροποποιείς τον πηγαίο του κώδικα.
(2) Την ελευθερία να διαμοιράζεις ακριβείς αντιγραφές αυτού.
(3) Την ελευθερία να διαμοιράζεις αντιγραφές του προγράμματος, όπως το έχεις τροποποιήσει.
Για περισσότερες λεπτομέρειες δες τον ορισμό του ελεύθερου λογισμικού στο http://www.gnu.org/philosophy/free-sw.el.html.
Γνωρίζουμε ότι συνδιοργανώσατε το συνέδριο «Εconvergence» στο Πόρτλαντ. Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια γι’ αυτό;
1-4 Οκτωβρίου 2009, Πόρτλαντ Όρεγκον. To φθινόπωρο του 2008 ορισμένοι ριζοσπάστες οικονομολόγοι φίλοι μου κι εγώ δεχόμασταν προσκλήσεις από πολλές οργανώσεις να μιλήσουμε γι’ αυτά που συνέβαιναν στην οικονομία. Συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχει μεγάλη δίψα για ενημέρωση σχετικά με την οικονομική κρίση και ότι πολλοί που ενημερώνονταν από το Fox News και από τις «αυθεντίες» της Δεξιάς δεν εμπιστεύονταν πλέον τις πηγές αυτές. Θεωρήσαμε ότι ένα συνέδριο στην πιο προοδευτική περιοχή της χώρας με θέμα την οικονομική και οικολογική κρίση θα προσέλκυε πολλούς ανθρώπους, ίσως όχι μόνο τους «συνήθεις υπόπτους», και ότι θα βοηθούσε στην αναζήτηση λύσεων για τις κρίσεις.
Συνέντευξη του αναρχικού ανθρωπολόγου David Graeber
[Μέρος 1ο]
από τον Γιάννη Ακτήμων // Κενό Δίκτυο (http://voidnetwork.blogspot.com)
μετάφραση: Σοφία Παπαγιαννάκη
Πώς μπορούμε να ορίσουμε το σύγχρονο αντιεξουσιαστικό κίνημα; Πιστεύετε ότι βρισκόμαστε σε μια καμπή που κατά κάποιον τρόπο καταδεικνύει τα όρια της ιδεολογίας σε αντίθεση με μια αντιεξουσιαστική θεώρηση απαλλαγμένη από ιδεολογικά εμπόδια;
Αν με τον όρο «ιδεολογία» εννοείτε ότι κάποιος πρέπει να έχει μια ολική ανάλυση πριν από την ανάληψη δράσης (το οποίo αναπόφευκτα προϋποθέτει την ύπαρξη μιας πνευματικής πρωτοπορίας που παίζει κατ’ ανάγκην ηγετικό ρόλο σε οποιοδήποτε δημοφιλές πολιτικό κίνημα), τότε ναι, νομίζω ότι παρατηρούμε μια σταδιακή μετακίνηση μακριά από αυτό. Τα τελευταία δέκα χρόνια μεγάλο μέρος της εργασίας μου έχει αφιερωθεί στην αναζήτηση τρόπων με τους οποίους οι διανοούμενοι μπορούν να διαδραματίσουν χρήσιμο ρόλο χωρίς να μετατραπούν σε ιδεολόγους. Ωστόσο δεν υπάρχουν προφανείς απαντήσεις. Νομίζω ότι πλέον έχει γίνει ευρέως συνειδητό ότι η ποικιλία προοπτικών, ακόμα και ασύμβατων, δεν αποτελεί πρόβλημα, αλλά στην πραγματικότητα τροφοδοτεί τα κινήματα – δεδομένου ότι το ερώτημα δεν είναι “πώς ορίζουμε την κατάσταση”, αλλά “πώς θα ενεργήσουμε από κοινού για να διευρύνουμε τους κοινούς μας στόχους;”. Στην περίπτωση ενός πρακτικού ζητήματος προς επίλυση, προφανώς μια ομάδα ανθρώπων με διαφορετικές προοπτικές θα έχει πιο χρήσιμες προσεγγίσεις και ιδέες από μια ομάδα ανθρώπων όπου όλοι πιστεύουν ακριβώς το ίδιο. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη. Αλλά εξακολουθεί να αφήνει ορισμένα αναπάντητα ερωτήματα: δεν μπορείτε απλά να αρχίσετε, όπως ο John Holloway λέει, με την “κραυγή”, την ενστικτώδη αίσθηση ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σωστός και στη συνέχεια να προχωρήσετε σε δράση – και μόνο το γεγονός ότι έχετε εντοπίσει τον “καπιταλισμό” ως το πρόβλημα σημαίνει ότι υπάρχει κάποια κοινή ανάλυση, ή αλλιώς δεν θα υπήρχε λόγος για μας να μην συνεργαζόμαστε με φασίστες, εθνικιστές, σεξιστές, ή για αυτό το θέμα με τους ίδιους τους καπιταλιστές. Κανείς δεν έχει απαντήσει εντελώς όλα αυτά τα ζητήματα, αλλά η εντύπωσή μου είναι ότι έχουμε σημειώσει μεγάλη πρόοδο – πολύ περισσότερο, στην πραγματικότητα, κατά τα τελευταία δέκα χρόνια σε σχέση με τα πενήντα προηγούμενα χρόνια.
Συνέντευξη του Φοιτητικού Κινήματος της Καλιφόρνιας “Occupy California!”, στον Τάσο Σαγρή και την Σίσσυ Δουτσίου από το Κενό Δίκτυο (http://voidnetwork.blogspot.com)
Μετάφραση: Σπύρος Τζουανόπουλος, Δημήτρης Γάκης
Τι είναι το κίνημα “Occupy California” (σ.μ.: «Καταλάβετε την Καλιφόρνια») και πότε ξεκίνησε;
Το Κίνημα της εκπαιδευτικής κρίσης αναδύθηκε στην Καλιφόρνια το καλοκαίρι του 2009 όταν έγινε ξεκάθαρο πως το σύστημα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια (UC), το οποίο περιλαμβάνει 10 πανεπιστημιακούς χώρους (campus) σε όλη την Πολιτεία, θα εγκαινίαζε μια πληθώρα μέτρων λιτότητας τα ερχόμενα εξάμηνα. Αυτές οι αυξήσεις διδάκτρων κατά 32%, απολύσεις εργαζομένων που συνδικαλίζονταν και περικοπές στις τάξεις και τις υπηρεσίες, όλα αυτά μπορούν να γίνουν αντιληπτά ως βήματα για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης στην Καλιφόρνια. Άνθρωποι της διοίκησης και πολιτικοί της Πολιτείας έχουν χρησιμοποιήσει την παρούσα οικονομική κρίση ως προκάλυμμα για την εφαρμογή των σχεδίων αυτών για τη δομική μεταρρύθμιση και περαιτέρω προσαρμογή του πανεπιστημίου στην αγορά. Σε αυτή την υποτιθέμενη “κρίση” συνεχίζουν να πουλάνε ομόλογα για να χρηματοδοτήσουν μεγάλα κατασκευαστικά σχέδια για το πανεπιστήμιο και αυτά τα ομόλογα είναι δέσμια απέναντι σε μελλοντικές αυξήσεις διδάκτρων. Το νεοφιλελεύθερο αυτό σχήμα ιδιωτικοποιήσεων τίθεται σε εφαρμογή στις πλάτες των όλο και πιο χρεωμένων φοιτητών και στην καταστροφή της οργανωμένης εργασίας στον εκπαιδευτικό τομέα.
english
ελληνικά